#www.KostaShow.com

Η μεσαία τάξη, οι κυνηγοί της «ελπίδας» και τα χαμένα… όνειρα

Η άλλοτε μεσαία τάξη της χώρας σηκώθηκε από τον καναπέ, θα μπορούσε κάλλιστα να παρατηρήσει κάποιος παρακολουθώντας τα όσα εξελίσσονται στο μέτωπο του Ασφαλιστικού. Όμως για ποια μεσαία τάξη μιλάμε και γράφουμε;

Η κρίση που πέρα από οικονομική, έχει αποδειχθεί ότι είναι κρίση κοινωνική, πολιτική, αξιακή δείχνει ότι το καράβι εξακολουθεί και αρμενίζει στραβά όχι μόνο γιατί ο καπετάνιος ασχολείται μόνο με τα της μεγάλης «οικογένειάς» του, αλλά γιατί η πλειοψηφία των πολιτών καθημερινά με την στάση της επιβεβαιώνει ότι δεν επιθυμεί να αλλάξει τίποτα. Και πριν κανείς σκεφτεί αν τάσσομαι υπέρ ή κατά του Ασφαλιστικού, να τον προλάβω και να αναφέρω ότι ασχέτως της δικής μου άποψης ή γνώμης η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει χρήζει άμεσης αντιμετώπισης ενός ζητήματος που χρόνια τώρα «φωνάζει».
Δίχως να μπω στην λογική ορισμένων που εύκολα λένε ότι «αν είχαμε κάνει το ένα και το άλλο», «αν ο Μάνος», «αν ο Γιαννίτσης» κ.λπ., πρέπει  όλοι σε τούτο τον τόπο να συμφωνήσουμε ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι αν χθες δεν λυθεί το ζήτημα βιωσιμότητας του συστήματος -με τα στραβά κι ανάποδά του - τότε το μόνο που μένει, είναι να ζήσουμε την στιγμή και την ημέρα που δεν θα καταβληθούν συντάξεις. Λάθη πολλά, παραλήψεις ακόμα και «εγκλήματα» μπορεί να τονίσει κάποιος ότι έχουν γίνει, όμως το θέμα είναι σήμερα στην Ελλάδα της κρίσης, των Μνημονίων και των χιλιάδων ανέργων που αναμένουν μια… σύνταξη του παππού και της γιαγιάς για να ζήσουν, τι θα πει;
Η μεσαία τάξη του χθες που σήμερα βρίσκεται στην καλύτερη περίπτωση, στο να βγάζει με το ζόρι τις υποχρεώσεις της πέρα, έχει κι αυτή ευθύνες. Σε μικρό ή μεγάλο βαθμό έβαλε το χεράκι της στο να οδηγηθούμε σήμερα στο σημείο αυτό. Διότι καλές οι διαμαρτυρίες π.χ. των δικηγόρων, των ιατρών, των μηχανικών και των ελεύθερων επαγγελματιών. Όμως για να μην λέμε μόνο για τους δημοσίους υπαλλήλους, ήταν κι αυτοί «Άγιοι»; Η απάντηση είναι όχι.
Σε κάθε περίπτωση, η κατάσταση είναι κρίσιμη, τα όσα θα ζήσουμε και πάνω απ’ όλα αυτά που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε είναι ιδιαίτερα δύσκολα, σε μια χώρα, η κοινωνία της οποίας έχει «αποστεωθεί» από την καταιγίδα φόρων των τελευταίων έξι ετών. Το άσχημο βέβαια στην όλη κατάσταση είναι ότι η ηγεσία του τόπου δεν δείχνει διάθεση να κατανοήσει και να συμβάλει στην ομόνοια του λαού. Λειτουργεί με «όπλο» των κοινωνικό αυτοματισμό, παρερμηνεύοντας τα όσα με ένταση ηχούν στην αυλή του Μεγάρου Μαξίμου.
Με το μεγάλο ζητούμενο να είναι η συνεννόηση, οι εξελίξεις μοιάζουν… προδιαγεγραμμένες. Κι αυτή την φορά η… λύση δεν θα έρθει - και δεν πρέπει να έρθει - από τους κυνηγούς της «ελπίδας», αλλά απ’ όσους έπεσαν «θύματα» κλοπής  των… ονείρων τους. 

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια