#www.KostaShow.com

Να μην «δηλητηριαστεί» και πάλι η κοινωνία

Η ιαχή «μια νύχτα μαγική σαν την Αργεντινή, να δούμε στα ελικόπτερα, Αλέξη, ποιος θα μπει» κυριάρχησε στις απεργιακές συγκεντρώσεις κατά του ασφαλιστικού, με τους νέο-αγανακτισμένους να μπαίνουν δυστυχώς στον ίδιο, λάθος δρόμο.
Τι άλλο πρέπει να γίνει σε αυτή τη χώρα για να κατανοήσουν όλοι ότι ο διχασμός και το μίσος που εκτρέφεται, δεν οδηγεί πουθενά, παρά σε αδιέξοδα για τον ίδιο το λαό;
Είναι σήμερα εκείνοι που χθες κατηγορούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τους άλλους τότε αντιμνημονιακούς ότι έσπερναν μίσος στην κοινωνία, μιλώντας για… κρεμάλες κ.ά. μη μπορώντας φυσικά να φανταστούν τον εαυτό τους να πρωταγωνιστεί στην ιστορία αυτή. Άλλωστε είναι φρέσκες ακόμα στη μνήμη όλων, οι εικόνες των σημερινών κυβερνώντων στην πλατεία Συντάγματος να φωνάζουν για τα… ελικόπτερα!
Το ζητούμενο πάντως σήμερα εξακολουθεί να είναι η πορεία στον άλλο δρόμο, τον δρόμο που απουσιάζουν οι σκιές του λαϊκισμού, εκεί που δεν υπάρχουν διλήμματα που υποκρύπτουν ή τροφοδοτούν ή οδηγούν στη βία, όπως ο καθένας την εννοεί ή την… βιώνει, εκεί δικαιοσύνη δεν αποδίδεται από λαϊκά δικαστήρια . Αυτό που προέχει λοιπόν είναι η συνεννόηση, δίχως πρόσημο «αριστερό» ή «δεξιό», δίχως κομματικές συνισταμένες. Μπορεί βέβαια να ακούγεται κουραστικό και ορισμένοι να έχουν βαρεθεί τα περί συνεννόησης, αποτελεί παρά ταύτα τον μοναδικό δρόμο «άμυνας» ενάντια σε όλους εκείνους που έχουν επενδύσει στα τρωτά σημεία του λαού μας.
Το ίδιο και το αυτό φυσικά ισχύει και για τα νέα ψευτο-διλήμματα. Το «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», το «ναι ή όχι», το «ευρώ ή δραχμή», το «Ευρώπη ή… Βαλκάνια» το «αριστερός ή δεξιός», το «νέο ή παλιό» κ.ά. ήρθε να καλύψει εσχάτως και εντέχως από ορισμένους, ο χωρισμός εκ νέου της κοινωνίας με βάση την επιλογή στο δημοψήφισμα, η αξία του οποίου και τα όσα αυτό προκάλεσε θα κριθούν από τους ιστορικούς. Αποτέλεσμα αυτού να ισχύει ευτυχώς για λίγους ότι οι «μένουμεευρώπηπασηθυσία» δεν έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται ή κατ’ άλλους το όσοι ψήφισαν όχι στο δημοψήφισμα αλλά ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές να πρέπει να πληρώσουν όλων τα σπασμένα.
Οι ημέρες της σημερινής κυβέρνηση, τουλάχιστον με την υπάρχουσα δομή της, δεν δείχνουν να είναι και πάρα πολλές, οι σε καθημερινή πλέον βάση σπασμωδικές κινήσεις «προστασίας» από τον λαό κάνουν εμφανή τα σημάδια πίεσης και πανικού, κάτι που θεωρείται βέβαιο ότι αποτελεί προάγγελο πολιτικών εξελίξεων. Τα… λουριά έσφιξαν, η υπομονή δεν υπάρχει και το ηθικό πλεονέκτημα αλλά και το «πρώτη φορά» αρχίζει σιγά – σιγά να πηγαίνει περίπατο.
Ένα είναι σίγουρο, οι πολίτες σ’ αυτό τον τόπο δεν πρέπει να κάνουν και πάλι το ίδιο λάθος, να μπουν δηλαδή σε ένα διχαστικό δίλημμα. Λύσεις υπάρχουν, αρκεί κανείς να θέλει να τις βρει και να τις εφαρμόσει.
Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια