#www.KostaShow.com

Ο κόσμος δεν τους παίρνει πλέον στα... σοβαρά

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι παραδοσιακοί συνδικαλιστικοί φορείς αδυνατούν να διαδραματίσουν ρόλο, να διεκδικήσουν και να κερδίσουν, καθώς δεν τους ακολουθούν ούτε τα μέλη τους! Η "σχέση" των άλλοτε κραταιών σωματείων αλλά και των φορέων εκπροσώπησής τους με την βάση των εργαζομένων έχει διαρραγεί ή για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι έχει "σμπαραλιαστεί".

Δεν χρειάζεται κανείς να προχωρήσει σε μεγάλες αναλύσεις, ούτε να εμβαθύνει στις παθογένειες που τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει... μετάσταση ακόμα και σε τμήματα που για διάφορους λόγους είχαν παραμείνει υγιή.
Το "ποίημα" που κάθε φορά... απαγγέλλουν - με τον ίδιο αγωνιστικό τόνο - δεν αγγίζει κανέναν. Λέγεται απλά και μόνο για να δικαιολογήσει την παρουσία των συνδικαλιστών στην... καρέκλα που αντιστοιχεί στο δικό τους "τσιφλίκι" ή για να βοηθήσει στην προσπάθεια "εξαργύρωσης" με μια θέση αύριο - μεθαύριο στην πολιτική σκηνή, σε κεντρικό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο.
Αλήθεια, πότε το... κίνημα πέτυχε για τελευταία φορά την ανατροπή - επί της ουσίας - μιας πολιτικής που άλλοτε να κεκτημένα του; Πότε ήταν η τελευταία φορά που το... ανάστημα που όρθωσε ήταν ικανό να σταματήσει μια κυβερνητική απόφαση; Οι άνθρωποι αδυνατούν πλην εξαιρέσεων να συγκεντρώσουν σε μια διαμαρτυρία ακόμα και τα μέλη των Δ.Σ. των σωματείων τους. Πως να τους ζητήσει κανείς να "αφυπνίσουν" την κοινωνία για τα όσα κάθε φορά έρχονται; Πως μπορούν να ανταποκριθούν στον ρόλο τους;
Το... σύστημα και στην περίπτωση αυτή είναι σαθρό. Και η ευθύνη είναι πρώτα και κύρια όλων εκείνων που τις τελευταίες δεκαετίες βρέθηκαν σε θέσεις "κλειδιά", μιας και η όποια διεκδίκηση υπερκαλύφθηκε από τις προσωπικές ανάγκες ανάδειξης και ανέλιξής τους. Διότι δεν μπορεί ο εκάστοτε εκπρόσωπος εργαζομένων να πράξει το οτιδήποτε, την στιγμή που η πλειοψηφία αυτών είναι εγκλωβισμένη στις... υποχρεώσεις του κομματικού φορέα που τους "έφτιαξε".
Βέβαια, κανείς δεν περιμένει κάποια τρομερή αλλαγή. Όλοι - δυστυχώς - παρακολουθούν τις εξελίξεις, με τον ωχαδερφισμό να κυριαρχεί. Ωστόσο τα... κεκτημένα θα εξακολουθούν να χάνονται στον βωμό ενός συστήματος που έχει εκθρέψει όλα αυτά τα φαινόμενα.
Η κοινωνία, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, ο απλός καθημερινός κόσμος τους έχει γυρίσει την πλάτη και αυτό δεν μπορούν να το αλλάξουν. Είναι βέβαιο δε ότι διανύουν εκ των πραγμάτων τις τελευταίες περιόδους τους, εντός των τειχών ενός υπό κατάρρευση συστήματος. Το πόσο γρήγορα αυτό θα συμβεί, είναι στο χέρι του κόσμου.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια