#www.KostaShow.com

Ή θα τολμήσουν ή θα τους πάρει το... ποτάμι

Το… ποτάμι των εξελίξεων στην εγχώρια πολιτική ζωή είναι πλέον βέβαιο ότι απειλεί με εξαφάνιση οτιδήποτε μικρό - χωρίς βαθιές ρίζες στην κοινωνία - έχει αναπτυχθεί στην πεδιάδα του μεσαίου χώρου.
Παρά τις έντονες διεργασίες στην ελληνική κεντροαριστερά, παρά τα όσα διεφάνησαν στο πρόσφατο συνέδριο του «Ποταμιού» και παρά την έντονη αγωνία που εκφράστηκε για την πορεία και το μέλλον των εκφραστών του χώρου, τίποτα δεν δείχνει αυτή τη στιγμή ικανό να ξεπεράσει κατεστημένα και λογικές παλαιότερων ετών.
Η κεντροαριστερά σήμερα μοιάζει με την εικόνα πολλών μικρών καταστημάτων που υπό την πίεση της ελεύθερης οικονομίας αδυνατούν να ανταγωνιστούν τα μεγάλα εμπορικά, οδηγούμενα κατά κύριο λόγο στο λουκέτο. Κι αντί να προχωρήσουν δυναμικά μπροστά, αντί να αναλάβουν πρωτοβουλίες ουσιαστικής ανάταξης του χώρου και δημιουργίας ενός ενιαίου συνασπισμού δυνάμεων, παραμένουν εγκλωβισμένοι και φοβισμένοι στο δικό τους κατά περίπτωση... τσαρδί.
Με τις εξελίξεις να προσπερνούν τις λογικές του… χθες και την κοινωνία να αναζητά εναλλακτική στο πολιτικό φάσμα ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αποτελεί μονόδρομο η συστράτευση δυνάμεων που σήμερα είτε εκπροσωπούνται είτε όχι στο Κοινοβούλιο. Πολλοί μάλιστα σημειώνουν ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη υπηρεσία παλαιών και προβεβλημένων στελεχών, από το να αποχωρήσουν και να δώσουν την σκυτάλη σε πρόσωπα ικανά και άφθαρτα, ώστε να μπορέσουν να κερδίσουν εκ νέου την εμπιστοσύνη των πολιτών. Και τα πρόσωπα αυτά υπάρχουν. Βρίσκονται στην κοινωνία. Έχουν όμως διάθεση για προσφορά και όχι για παροχή υπηρεσιών σε μια επετηρίδα που έχει κυριαρχήσει στην πολιτική και κομματική ζωή.
Υπάρχει φόβος για το νέο; Υπάρχει και έρχεται από το παλιό που αδυνατεί να αντιληφθεί ότι έχει ξεπεραστεί. Μπορούν να ρισκάρουν θέσεις ή καρέκλες; Μα φυσικά και δεν μπορούν, διαφορετικά θα το είχαν πράξει από την ώρα που οι πολίτες απέσυραν την εμπιστοσύνη τους, όχι τόσο στις ιδέες, τις πολιτικές ή τις αξίες που εκφράζονταν, αλλά στα πρόσωπα που τις υπηρετούσαν και τις αντιπροσώπευαν.
Όσο για την όλη συζήτηση περί... επιτροπών, έναρξης διαλόγου, επαφών και άλλων τέτοιων, η απάντηση είναι μία. Οι έχοντες την ηγεσία και οι πέριξ των ηγεσιών των κομμάτων που κινδυνεύουν να αφήσουν έναν ολόκληρο χώρο δίχως ή με μικρή εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο, δεν θέλουν την ενότητα του χώρου, ούτε την ίδρυση ενός νέου συνασπισμού ή μετώπου δυνάμεων, διότι γνωρίζουν ότι αυτόματα βάζουν τέλος στις δικές τους, προσωπικές πολιτικές καριέρες.
Και κάτι ακόμα. Δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να προβλέψω την εξέλιξη του “Ποταμιού”. Ένα είναι βέβαιο ωστόσο. Ότι κυρίως μέσα από το τελευταίο του συνέδριο κατέδειξε τις μεγάλες αδυναμίες και παθογένειες, τα στεγανά και τις προσωπικές… επιλογές του καθενός, σε ένα χώρο που περισσότερο ταιριάζει ο όρος “συντηρητικά προοδευτικοί”.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια