#www.KostaShow.com

Μια χώρα σε... αναμμένα κάρβουνα

Από που ν' αρχίσει κανείς και που να τελειώσει. Να εστιάσει στα πολιτικά, στα οικονομικά, στα κοινωνικά, στα αθλητικά, όπου και να στρέψει την προσοχή του το συναίσθημα που στο τέλος κυριαρχεί είναι η απογοήτευση.

Με την πατρίδα μας να βρίσκεται αντιμέτωπη και "επισήμως" με το προσφυγικό, μόνη, έρημη και δίχως ουσιαστική συμπαράσταση - πέραν ορισμένων δηλώσεων για τα μάτια του κόσμου - καλείται να βρει λύση, όχι στην θεωρία, αλλά στην πράξη. Διότι χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες έχουν εγκλωβιστεί στη χώρα μας κι αυτό δεν είναι θεωρία, αλλά πραγματικότητα.
Όπως συνηθίσαμε άλλωστε τα τελευταία χρόνια, η χώρα βρίσκεται προ τετελεσμένων. Χώρα "πρόσφυγας" η Ελλάδα σε μια Ευρώπη ανίκανη και άτολμη να βρει κοινό πεδίο δράσης, προσπαθεί να πείσει ότι μπορεί, στηριζόμενη αποκλειστικά σε άλλους. Ένα κράτος, που έχει κι αυτό σοβαρές ευθύνες για την όλη κατάσταση και που αρκείται σε διαπιστώσεις, στηρίζεται σε ΜΚΟ, εθελοντές και ιδιώτες για να βγάλουν τα... κάστανα από τη φωτιά, ενώ μεταθέτει και τις "αρμοδιότητες" στους Δήμους, δίχως σχέδιο, δίχως χρήματα, απλά και με μόνο στόχο να μην... φταίνε αυτοί!
Οι "θερμοκρασίες" και σε πολιτικό επίπεδο είναι μη φυσιολογικές για την εποχή, σε μία αντιπαράθεση πάντως άγονη, δίχως προσανατολισμό, όπου το πολιτικό προσωπικό της χώρας δείχνει σημάδια έντονης ανωριμότητας. Πως αλλιώς να χαρακτηρίσει κάποιος τα όσα συμβαίνουν, παρακολουθώντας τους πολιτικούς μας να μιλούν για συνεννόηση και "εθνική γραμμή" την ίδια στιγμή που με την στάση τους την υπονομεύουν, επιδιώκοντας να φάει το "φτύσιμο" ο κομματικός τους αντίπαλος...
Όσο για την κοινωνία; Με το Τριώδιο να έχει μπει, οι πολίτες είναι θεατές στα "καρναβαλικά δρώμενα" αλλά και στα όσα έρχονται μέσω του μνημονίου. Συντάξεις - χαρτζιλίκι, φόροι - φωτιά και αντοχές μηδενικές είναι ίσως μια "ευγενική" περιγραφή της κατάστασης, που ο καθένας την βιώνει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, όταν ακόμα δεν έχει έρθει και ο τελικός λογαριασμός της... αξιολόγησης.
Τα... κάρβουνα είναι αναμμένα και όλοι πλέον ελπίζουν να μην "τσικνιστούν" οι όποιες ελπίδες έχουν απομείνει για ένα αύριο λίγο καλύτερο από το χθες.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια