#www.KostaShow.com

Πρώτη φορά νεοφιλελεύθερα αριστερά

Είναι να σε πιάνει τρέλα, παρακολουθώντας τα όσα εξελίσσονται κάθε φορά στη Βουλή και γενικότερα στην πορεία υλοποίησης των μνημονιακών κι άλλων δεσμεύσεων της χώρας. Οι πρωταγωνιστές μπορεί να αλλάζουν, οι ρόλοι ωστόσο παραμένουν, σε ένα θέατρο του παραλόγου που εξακολουθεί να έχει θεατές μια ολόκληρη κοινωνία.

Εγκλωβισμένοι και υπηρετώντας πολιτικές που έχουν ως πρώτη προτεραιότητα το κόμμα τους, όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί σχηματισμοί… επιχειρούν πάνω στα ερείπια μιας οικονομίας, για το ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο επικίνδυνος. Έχοντας βάλει ένα λαό στη δίνη μιας φοροθύελλας κι αντί να έχουν μια στοιχειώδη ντροπή πάνω τους, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, παρουσιάζονται για μια ακόμα φορά κατώτεροι των περιστάσεων. Αποτελούν στην πράξη τον… καθρέφτη ενός λαού που τρέφεται από τις σάρκες του, αδιαφορώντας για το μέλλον και τις επόμενες γενιές.
Όμως αλήθεια, γιατί γίνεται σήμερα ο καβγάς; Ποια η… ταμπακιέρα; Αν παρακολουθήσει κανείς τα όσα εξελίσσονται θα δει απλά ότι σήμερα έχουμε την εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου που υπέγραψε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αυτό και μόνο. Η διαφορά βέβαια είναι ότι οι σημερινοί, έχοντας επιδείξει ανικανότητα στο να χειριστούν έστω και στοιχειώδεις καταστάσεις, ειδικά όταν αυτές περνούσαν μέσα από τις υπερήφανες διαπραγματεύσεις, καλούνται να εφαρμόσουν τα όσα έχουν υπογράψει και κάτι παραπάνω. Καλούνται να εφαρμόσουν μνημόνιο, διότι κακά τα ψέματα, από το 2010 μπορεί να βρισκόμαστε υπό… κηδεμονία, ωστόσο μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές δεν έγιναν, παρά τα όσα υπέγραφαν και υπόσχονταν στους δανειστές.
Και φαίνεται παράδοξο το ότι όσα δεν πέρασε για τους δανειστές μια Δεξιά κυβέρνηση, έρχεται να υλοποιήσει κατά γράμμα μια Αριστερή, όμως δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Για το λόγο αυτό άλλωστε είναι ακόμα εκεί, για το λόγο αυτό δεν τους έχουν τραβήξει το… χαλί, όπως συνέβη με τους προηγούμενους.
Για να μην το… κουράζουμε. Όσο επιλέγουμε να στηριχθούμε και να εκπροσωπηθούμε από άτολμους, ανίκανους και καιροσκόπους, τόσο θα βυθιζόμαστε στην… μοίρα μας. Δεν είναι οι χθεσινοί, οι σημερινοί ή οι αυριανοί το πρόβλημα από μόνο του, είναι το γεγονός ότι ως λαός απεχθανόμαστε τη συνεννόηση, τη συνεργασία και την ενότητα και όσο δεν το καταλαβαίνουμε, τόσο θα συνεχίσουμε στους ίδιους κακοτράχαλους δρόμους, στην πορεία των μνημονίων.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια