#www.KostaShow.com

Αυτοί "κολλημένοι" στις καρέκλες κι εμείς στον… καναπέ

Το να γράψω για τα όσα έλεγαν και τελικά δεν έπραξαν, για την κοροϊδία και το "φουμάρισμα" μιας ολόκληρης κοινωνίας, μάλλον δεν θα έχει και ιδιαίτερη αξία, πλέον.
Κι αυτό διότι είναι εκατοντάδες τα παραδείγματα, οι αναφορές, το οπτικοακουστικό υλικό που αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι είναι πραγματικά απίστευτα ταλέντα, "μάστορες" που λέει κι ο λαός στο να λένε ψέματα και να μην τρέχει τίποτα.
Ο προβληματισμός μου ωστόσο είναι άλλος και αφορά δύο σημεία. Το πρώτο είναι η χαμένη εμπιστοσύνη των πολιτών στα κόμματα, κάτι που παρά τα σκληρά μέτρα δεν έχει δημιουργήσει συνθήκες ικανές για να δούμε ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό. Πιο απλά, μπορεί σήμερα η πλειοψηφία των πολιτών να χλευάζει τις πολιτικές της Κυβέρνησης και να τους θεωρεί "πολιτικούς απατεώνες", όμως την ίδια στιγμή, η εικόνα που έχει για την αξιωματική αντιπολίτευση και τα λοιπά κόμματα δεν είναι εκείνη που θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια αλλαγή. Στην κατεύθυνση αυτή μάλιστα είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι η αξιωματική αντιπολίτευση μέχρι στιγμής και παρά την όποια προσπάθεια έχει καταβληθεί, εξακολουθεί στη συνείδηση των πολιτών να είναι μέρος του προβλήματος που μας οδήγησε στο μνημόνιο.
Το δεύτερο σημείο που σε κάνει να σκέφτεσαι πιο έντονα την φυγή στο εξωτερικό, είναι η "κοινωνική νιρβάνα" που επικρατεί στον τόπο.  Παρά το γεγονός ότι από τη Βουλή περνούν και επικυρώνονται νομοσχέδια - οδοστρωτήρες για την κοινωνία μας, νομοθετήματα που δημιουργούν συνθήκες εξαιρετικά αβέβαιες για το μέλλον του τόπου, μιας και υποθηκεύουν ότι έχει απομείνει από τα "ασημικά και χάλκινα" του κράτους, ουδείς ακούγεται. Αντί να… κλαίμε, γελάμε και τρολάρουμε την κάθε ανοησία που η Κυβέρνηση σκαρφίζεται και ψηφίζει, νιώθοντας παράλληλα όμορφα όταν βλέπουμε την ατάκα μας να γίνεται viral στα κοινωνικά δίκτυα.
Παραδομένοι ως λαός στις ορέξεις των δανειστών και πολύ περισσότερο στην θέληση των ανθρώπων της εξουσίας να παραμείνουν κολλημένοι στις καρέκλες τους, παρακολουθούμε ως ηλίθιοι τα τεκταινόμενα, αρκούμενοι στο να τα σχολιάζουμε και να προβαίνουμε σε διάφορες διαπιστώσεις. Άξιοι της μοίρας μας κοινώς, συμμετέχουμε με τον τρόπο μας στην λεηλασία μιας χώρας, ανίκανης να προσφέρει όνειρα και ελπίδα στις γενιές που έρχονται… Για πόσο ακόμα άραγε θα παρακολουθούμε από τον καναπέ, αυτούς που κάθονται στις… καρέκλες;

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια